Voorwoord

Beste lezer,

Tot onze spijt moeten we deze Toverberg beginnen met een afscheid van Maurits De Coen, die recentelijk overleden is. Hij leeft verder in zijn prachtige kunstwerken, waarvan enkele dit jaar de cover van ons magazine sieren.

We zeggen dus geen vaarwel, en dat doet ook Han Kang niet, de Nobelprijswinnares wier boek Bart heeft Gelezen en goedgekeurd.

Alexijevits, die andere Nobelprijswinnares, houdt dan weer de herinnering levend aan talloze oorlogsslachtoffers via getuigenissen van vrouwen en kinderen. Je ontdekt ze in** Nob(e)lesse oblige**.

Maar het leven gaat door en de zomer staat voor de deur, dus laat ons voor een keer maar het devies ‘Nooit achteruit’ volgen van Foucauld, een recente heilige die indrukwekkende Impressies naliet bij Patrick De Wulf, onder meer door zijn huzarenstukje om de alfabetloze taal van de Toearegs op schrift te stellen. Gerda de Mey kent gelukkig wél een Alfabet en verweeft dat tot prachtige Poëzie.

En zo zijn we meteen in de juiste stemming om op reis te vertrekken. Wie nog niet weet waarheen, vindt hier massa’s inspiratie. Zo valt er volgens Bart heel wat Te Beleven in Joegoslavië. Dichterbij, in Weimar, gaat de muziek van Hummel Crescendo. Of je kan de Wedervaring delen van twee mensen op leeftijd die samen naar het Zuiden trekken, via Oostenrijk naar Italië, op weg naar Florence. Bart heeft hun tocht Gelezen en goedgekeurd. Overigens, in Florence kan je ook Rilke tegen het lijf lopen. Dat ontdek je in R.M.R. En als je dan toch in Italië bent, kan je meteen even doorreizen naar Rome, want daar is volgens De leesgroep van Marie-Claire Devos ‘iets gebeurd’. Waarbij ‘iets’ een eufemisme is voor moord. Zouden Karel ende Elegast daar soms op rooftocht zijn geweest en een Canonschot hebben gelost?

Bij al dat reizen hoort natuurlijk ook een vakantieliefde. Misschien komt daar een mooie liefdesgeschiedenis uit voort zoals Mokusei, door Bart voor zijn vertrek nog snel even Ontstoft. Zo’n passionele liefde kan je niet beter omschrijven dan als Zingend rood, meteen ook de naam van de expo in KMSKA die Buitenbeentje Chris Spatz voor ons bezocht. Zij was bovendien ook al in Italië, voor de Biënnale van Venetië, waar dan weer hedendaagse kunst te bewonderen viel. ‘Moderne’ kunst en moderne poëzie, dat hebben we met Bart ook al Beleefd, trouwens.

Kortom, deze Toverberg begint met een traan en eindigt met een lach, zoals dat nu eenmaal gaat in dit aardse tranendal. Of met andere woorden: een ware Comédie humaine, zoals van de specialist ter zake, Balzac, voor wie ik mijn rubriek Ad multos annos weer even vanonder het stof haal.

Ik wens jullie allemaal een behouden reis (hou het veilig en blijf bij voorkeur uit de buurt van cruiseschepen en ratten) en zie jullie heel graag dit najaar terug!

O, ja, nog dit: in vorige editie liep een en ander fout met het Cryptogram. Onze welgemeende excuses daarvoor. De opdracht leek bovendien nogal uitdagend te zijn, bij het ter perse gaan hebben wij helaas nog geen inzendingen ontvangen. Hopelijk lukt dat wel met de nieuwe versie.

Veel lees- en puzzelplezier.

Els Vermeir